دستهایش را زیر چانه اش زده بودو در دورها غرق شده بود.

 آخر چرا او . . .؟

این سؤال را از صبح صد بار از خودش پرسیده بود.

پشه ای وز وز کنان در افق دیده هایش قرار گرفت.

روی پشه تمرکز کرد و با یک حرکت پشه را در مشتش گرفت.

قلقلک پرهای پشه را روی پوستش احساس کرد.

مشتش را باز کرد و لنگ لنگ زنان روی میز افتاد ، ایستاد

بالهایش را تکان داد و با خودش گفت: چرا من . . .؟ این سؤال را

 از صبح صدبار از خودش پرسیده بود . . .

بلند شد از توی کمد جعبه ی جادویی اش را برداشت،

 با دو انگشت تکه ای کوچک از توی جعبه برداشت و

 روی لامه گذاشت،درجه ی میکروسکپ را تنظیم کرد:

" دستهایش را زیر چانه اش زده بود و در دورها غرق شده بود:

آخر چرا من؟ . . . این سؤال را تا به حال چند بار

 از خودش پرسیده  . . .اما جوابی پیدانمیکرد،

 باران می بارید واو تنهای تنها بود

 اما قاب عکس روی دیوار می گفت : هیچ وقت تنهایت

 نخواهم گذاشت، حالا او پشت پنجره ای دیگر دستش را

 به دستان دیگری سپرده بود و می گفت:

هیچ وقت تنهایت نخواهم گذاشت . . .

باران می بارید او تنهای تنها شده بود . . ."

قطرات باران دید عدسی را کم کرده بودند،

 چشمانش خسته شده بود

از پس فاصله های دور و نزدیک عبور کرد

، چشمانش را به پنجره ی اتاقش

دوخت: باران می بارید . . .